„Nie tylko neurony – jak astrocyty kształtują ludzki mózg i jego ewolucję?” – wykład dr Katarzyny Ciuby
Serdecznie zapraszamy na kolejny Wykład Fundacji Nenckiego
Wykład dr Katarzyny Ciuby pt.: „Nie tylko neurony – jak astrocyty kształtują ludzki mózg i jego ewolucję?” odbędzie się 25 marca 2026 r. o godz. 13:00
w Sali Konferencyjnej Centrum Neurobiologii Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego.
UWAGA NOWA GODZINA!!!
OBOWIĄZUJE REZERWACJA MIEJSC
Transmisja wykładu:
https://zoom.us/j/93132870037?pwd=ZZEgtY6mVZkur0bGS3VoX7d49g9qnG.1
Passcode:507164
Streszczenie:
Mózg składa się z dwóch głównych typów komórek: neuronów, które przekazują sygnały elektryczne, oraz komórek glejowych, w tym astrocytów. Przez wiele lat astrocyty były uważane jedynie za komórki wspierające neurony i dbające o ich prawidłowe funkcjonowanie. Dziś wiemy jednak, że ich rola jest znacznie większa.
Astrocyty biorą udział w rozwoju neuronów, kontrolują powstawanie i działanie połączeń między nimi (synaps), a także wpływają na procesy związane z uczeniem się i plastycznością mózgu. Co ciekawe, astrocyty człowieka są bardziej rozbudowane i złożone niż u innych naczelnych czy gryzoni. Coraz więcej badań wskazuje również, że to właśnie astrocyty należą do komórek mózgu, które najsilniej zmieniały się w trakcie ewolucji.
W naszym laboratorium badamy, jakie mechanizmy molekularne odpowiadają za te różnice. Wykorzystujemy modele oparte na indukowanych pluripotencjalnych komórkach macierzystych pochodzących od ludzi, szympansów i makaków oraz nowoczesne techniki genomiczne, aby porównywać astrocyty różnych gatunków. Podczas wykładu przedstawię najnowsze odkrycia dotyczące biologii astrocytów i ich roli w rozwoju oraz ewolucji mózgu naczelnych.
Dr Katarzyna Ciuba jest badaczką w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN, gdzie prowadzi badania naukowe w obszarze biologii i ewolucji mózgu. W swoich badaniach skupia się na astrocytach – komórkach glejowych, które odgrywają kluczową rolę w funkcjonowaniu mózgu – oraz na tym, jak komunikują się one za pomocą pęcherzyków zewnątrzkomórkowych i jak zmieniały się w toku ewolucji.
